همه چیز بین ما تموم شد.اونم جوری که هیچ کس نتونست  باورش کنه

هیچ کس

...............

هیچ کس

...............

هیچ کس

................

وتنها کسی که محکوم شد به باورش من بودم....

میخوام وبلاگو ادامه بدم

اگه یوسف جان نبود من دق میکردم

کمکای این برادر خوبم خیلی حال و احوالمو روبه راه کرد

یوسف جان ازت ممنونم به خاطر همه لطفایی که بهم کردی داداش گلم

آدرس وبلاگشو براتون میذارم.حتما بخونیدش...

امیدوارم شمام کمکم کنید تا بتونم ادامه بدم.از دست دادن محمد واسه من یه غم خیلی بزرگ بود

خیلی بزرگ.................

خداوندا چقدر سخت است گزینش کلمات برای چنین بزرگ روزی!!!

چگونه مبارک باد گویمش این خجسته ولادت راکه در خور عاشقانه هایش بداند؟؟؟

چگونه فریاد برآرم که نظام هستی ات را به تداخل نگیرد؟؟؟

بیم آن دارم فریاد سکوت نامه سربه مهرم رعشه بر اندام آدمیانت

اندازد وگمان برند که صور جهانی اسرافیلت فاخته شده.

بیم آن دارم زفریادم ستارگانی که به تازگی حلول مبارکشان را جشن گرفته اند از

خواب ناز بیدار شوند و گمان برند که نامده فروغشان بی فروغ باید.

بیم آن دارم زفریادم خورشیدت هم گمان برد که لکه ای خورشیدی بیش نیست در

 مقابل عاشقانه هایم و گیتیان از روشناییش بی نصیب...

بیم آن دارم ز بی فروغی خورشیدت ماهکت نیز گمان برد تابیدن نبایدش دیگر

وتاریکی و تیرگی هستی را بپوشاند.

بیم آن دارم زفریادم فلک اندر فلک پشیمون بایدش که ای کاش

 نامده بوداست به گردون.

لیک مرغابی را زطوفان باک نیست

بیمم را به لحظه ای شکوفایی معشوق و به ارزانی محبت گیتیانت می فروشم

انتظار

انتظار نخ رنگینی است که

آنرا با تارو پودریشه ام پیوندی است

برای سبز قبایی این سرو ملول

تا که هیچ زمان پارگی خرقه اش را

به خود نبیند

لیک پریشان وحیران

به دنبال تکه ای نان

تکه ای از عشق و محبت

از سوی توام برای وصله زدن

این خرقه ی می آلود

تا که هیچ زمان نیازی نباشد مرا

به وصله پینه های دل دیگری

و اکنون تویی که این ناچیز را

 دریغ کرده ای از این سرو

چگونه توانسته ای نظاره گر باشی

تا که هیچ زمان در

آسایش وراحتیت سهیم نباشم؟؟؟

لیک باز هم انتظار

این نخ محکم و رنگین است که مرا

امیدوار نگه داشته است

که هنوز هم دوستم داری

14/3/87

در همه جا با هم بوده ایم

کم کم نگرانیم بیشتر می شود

که در پس کدامین کوچ جامانده ای

چرا که ما در هر کوچمان

همراه ویارویاور یکدگر بوده ایم

عاشقانه هامان را در هر کوچ

با هم جاودان نموده ایم

ییلاق و قشلاقمان را با هم

در عبور کوهها ودره های پرپیچ وخم ایل

سپری کرده ایم

به هنگام چرای گله نیز با هم

جاوداگی عاشقانه هامان را به

رخ چارپایان کشیده ایم

سبزه های دشت  سرسبز دلمان را

با دست خودمان گره زده ایم

تا که در آخر

در انتهای وصالمان

گره هارا گشایشی باشد

آسمان کوه را خودمان با دست های کوچکمان

در کودکی با حنا رنگ سرخ زده ایم

تا همیشه به یادمان باشد سرخی عشق کودکیمان را

نمی دانم آیا به یاد داری؟؟؟

لیک مرا یاد است

یاد روزهایی که حتی ثانیه ها

درگذرشان

حرکت منظمشان را با

لحظات با هم بودنمان تنظیم می کردند

باد برای وزیدن از چشمان عاشقمان اجازه می خواست

وخورشید برای تابیدن

و گل برای روییدن

وحتی ابر برای باریدن

تا که چشمانمان پذیرایشان به گرمی باشد

نه به سردی جدایی

پس کنون چگونه است رسم این دیارکه

از من به دور مانده ای

عاشقانه هایم نیمه گمشده شان را دنبال می کنند

تا که جاودان بشوند

ولی نه انگار جاودانگیشان فرا رسیده

ندایت به گوش میرسد نگارین

آری صدایت در تنگنای کوه پیچیده است

آری خودت هستی

همان عشق کودکی

آمدی آخر

انتظارم به پایان رسیده است

سرخی آسمان گذشته بازگشته است به ایل

گوسفندان یادآور عشقمان شده اند

سبزه ها برای گشایش آماده اند

و حتی ثانیه ها

خورشید

باد

گل و ابر

همگی در جشنمان سهیم خواهند شد

آغوشت را پذیرای وجودم کن

که بیش ازین اجازه پایین آمدن از کوه را

نمی دهم به تو

می خواهم خودم فتح کنم قله عشقمان را

چقدر بوی آشنای عاقوشت را دوست دارم

و جاودانگی عاشقانه هامان را

چشم به راهیم را چگونه تعبیر است؟

 خنده هایت را بدرقه عاشقانه هایم نمایی.....

دیر زمانی انگار عاشقانه ات را جاودان می نمودم

عاشقانه تو        عاشقانه من        عاشقانه مان را

بهار عاشقانه ها        خزان عاشقانه ها

گرمی زمستان عاشقانه ها   سردی نابستان جاودانه ها

و جشن جاودانگیشان

اما تو.........

توتنها لبخند شیطانیت را نثارقداست عاشقانه هایم نمودی

بی آنکه نابودیم را نظاره گر باشی

جاودانه های عاشقانه هامان را خاکستر نمودی

بی آنکه باد را جلو دار باشی

آری.... بار امانت جاودانه،خاکستر عاشقانه هامان را به دوش کشید

حال من ملنده ام و طوقی پر از خالی

پر از خاکستر رفته به باد و تو

تو ونظاره های دورادور تو

نظاره هایی که همراه خنده های حاکمت روانه می شوند

 خنده هایی که حاکمانه حکم می کنند

محکومیت جاودانه های عاشقانه هامان

محکومیت برباد رفته ها

پوچی و بیهودگی است همه این مجازات ره ما

هرچه به سالهای محکومیتمان ئ خط های دفاعیه من

افزوده

می شود بیشتر به این پوچی نزدیک خواهیم شد

پس جاودان می کنمش

تا به پوچی و هیچی نرسد

امید دارم باد نیز بار امانتمان راتا بینهایت دنیامان به دوش

کشد...

24/2/1387

 یاد اون روزا به خیر

یاد اون روزا که با بچگیمون دوست بودیم

یاد اون دوران که هم بازی بودیم

یاد اون همه قشنگی

یاد گرگم به هوا

یاد اون قایم باشک

یاد گل کوچیک تو عرض طبقه*

یاد عصرایی که کنار هم خورشیدو نظاره کردیم تا غروب

یاد اون روزا به خیر

به قداصت همون قشنگیا

می خوام بگم دوست دارم تا انتها

راست میگی معنا نداره تا انتها

از ابتدا تا ابتدا دوست دارم

*جایی که ما توش بزرگ شدیم از برج هایی با 15 طبقه تشکیل میشد که ما تو طبقه هشتم بودیم*

در 8/1/1387 جاودان شد

 نهایت دوراهی بی نهایت

صدای خش خش برگها که با غم اندوه بار قدم هاش نوازش میشد؛ به گوش میرسید.قدم هایی که حاکی از ماندن ودرجا زدن میان انبوهی از دوراهی ها بود.

همیشه عادت داشت هنگامی که به جنگ با دوراهی ها می رفت بی سلاح  و با قدم هایی آهسته کوچه باغ ها را بپیماید،زیرا بر این باور و اندیشه بود که در نهایت این کوچه باغها بن بستی است که اگر بتواند آن را بیابد در واقع نهایت دوراهی های خود را یافته است.

با هر قدمی که بر میداشت به این بن بست نزدیک و نزدیک تر میشد واین به منزله رهایی از همه دوراهی های عالم بود.

چنان سرمست از بوی برگهای پاییزی بود که اورا یارای تفکر نبود.گویی از دنیا و دنیاییان رها شده بود.سکوتی خوف انگیز که تنها با صدای خش خش برگها و قدم هاش شکسته میشد،پر شد از عطر گلی که مرغ عشق با خود حمل میکرد.

صدای ضربه های بال مرغ عشق اورا از حالت مستی رهاند وی شاخه گلی سرخ به او دادو گفت: به یاد داشتاه باش که این آخرین دوراه توست.این بار هم سعی و تلاشت را بکن تا آخرین ومهمترین تصمیم زندگیت را بگیری.

هنوز مدهوش عطر گل بود که مرغ عشق از روی شانه هایش پرزد وتا اوج آسمان...نه...تا اوج خدا پرواز کرد.

در این مستی سردرگم بود اما خودش را مجبور کرد تا به آخرین گفته مرغ عشق که همانا آخرین دوراهی بود،توجه کند.آری ...آخرین دوراهی!!!!

بعد از کمی اندیشه از خود پرسید :     کو ؟؟؟ کجاست؟؟؟

            کجاست این نهایت دوراهی من؟؟؟

                                     ... الهی نشانم ده نهایت بی نهایتم را...

زیر لب با خود زمزمه میکرد:خداوندا مرا مجنونی نموده ای که لیلایی ندارد...دارد....که ندارد....!!!

آری عاشق دختری بود .سالها بود که می اندیشید چیست این غریب احساس نهان که هرگاه اورا میبیند به سراغش می آید و نرمه های دلش را نوازش میکند؟؟؟

                 اکنون آخرین دوراهی نمایان میشود:

                   ابراز عشق با پنهان کردن آن از دختری که او را شیفته خود کرده بود.

بعد از روزها و ماهها و سالها ؛تصمیم نهایی را گرفت.راهی سرزمین سبز کنار دریا شد.دخترک اهل روستایی در کنار ساحل دریا های مواج بود.

وقتی به خانه دخترک رسید؛ همچنان دوراهی دیگری نمایانش شد: راه انتخابی درست بوده یا خیر؟؟؟ادامه آیا؟؟؟

ناگهان یاد آن گل سرخ خاطرش را نوازش کرد.روی گلبرگهای آن نوشته بود:همین است...آری همین است...درست ترین...درسترین راه، راهی است که در اولین تفکر به آن میرسی.

پس مسمم شدودرب خانه را با آرامشی همراه با ترس کوبید.پیر مردی با چشمان گریان درب را گشود و اورا با این جمله بدرقه کرد: چه دیر آمدی که در انتظار دیدن تو سر بر بالین مرگ نهاده.اکنون نیز دومین روزی است که مشغول جمع آوری پره های گلبرگش هستیم.

گویی دیوانه مینمود...سرگردان وحیران به راهش ادامه داد.وارد جنگلی شد که در کنار ساحل واقع بودو شروع به قدم زدن کرد.

                       باز هم همان دوراهی های آشنا:

                                 کارش درست بوده یا خیر؟؟؟

                        حالا باید چه کار میکرد؟؟؟

                       بماند یا به جهان باقی رهنمون شودو به معشوق پیوند بخورد؟؟؟!

شروع به نوشتن کرده بود تا آخرین دوراهی های زندگیش برهمگان آشکار شود.

تمامی جمله هایی که گفتم برگرفته بود از همان آخرین نوشته.

متن مکتوب را کنار ساحل و به هنگام قدم زدن یافتم.از جای پاهایش به روی شنها وپارگی گیوه های کهنه اش نمایان بود که بی نهایت دوراهی هایش به بی نهایت آبی های دریا پیوند خورده است.!!!!!!

 یواشکی

 بازم همون جوش وخروش بچگی

 بازم همون تلاطم همیشگی

 به من میگن یواشکی

 بهت بگم نصیحتی

 بگم که از یاد نبری قاصدکی

 قاصدکی که بت میگه یواشکی

 دووووووووووووووووووست داره دخترکی

 دخترکی با خاطرات بچگی

......اما.......

......ولی......

  یواشکی   

در ۲۲/۱۲/۱۳۸۶جاودان شد

 مرد یخمک فروش

کوچه های دلش از همیشه با صفا تر شده بود؛ترنم اشک هوای دلشو بارونی تر میکرد. پیاده روهای نیلی آسمون به نوازش قطرات اشکش ترشده بود.

اونطرف تر جوانکی سردرگم،مجنونی مینمود که از فرتوتی بسیار کعبه ی لیلی را جویا بود.جوانک مست ومدهوش درعالمی قدم نهاده بود که نمی دانست این همه ریزش اشک از چیست؟

به سمتش رفت وگفت: ای درویش نالان وخسته دل،شکستگی قامتت بهر چیست؟این همه اشک وزاری...اینان بهر چه اند؟؟؟

پاسخ گفت: سالهاست چهارراه زندگی را بالاوپایین میکنم وبا این گاری که اسباب عشق بازی من است طلوعی از عشق را جویایم تا عطش مرا فرو کشاند...آری...سالهاست که آواره ی این کوی ودیارم کرده؛دیاری که همگی همانند خودم عشاقی خسته دل اند.

- برای چه؟؟؟ چه کسی تورا به این دشواری تحمیل کرده؟؟؟

برای دیدن زلف یار سردرگم کوچه ها شدم.

به بهانه ی اینکه...

به دلخوشی اینکه...

شا ید او نیز بیاید.

در اوایل از پیری شنیده بودم که گویی از خوردن یخمک چه در تابستان وچه در زمستان اورا بسیار لذت است.بنا بر این گاری من اکنون پراز یخمک هایی است از جام شراب که بهر عشقم ساختم.

میفروشمشان ...آری...میفروشمشان تا که شاید خریداری باشد،پر کند پیمانه اش زان شراب یخ زده.

  اما.........آه...........افسوس...........آنکه میبایست نیامد.......

بعد از اشک وفقان بسیار جوانک را خواستار شد تا بعد از مرگش هک کند سرگذشتش را به روی سنگ قبرش.تا که شاید اندر آن لحظه بیاید وبیند که چه کرده با دل مرد.

چندی بعد جوانک که جا افتاده تر شده بود و حرفهای درویش را بیشتر درک کرده بود؛دختری زیبا رو را دید که بر سر مزار مرد نشسته و زار میزند وبا صدای بلند و شکسته دل،از روی سنگ قبر میخواند:

عاقبت آمدی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آمدی ای عشق من؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

جمله یخمک ها برفتند تا بیایی در برم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آری نخریدیشان ولیکن همگی تمام شدند.

                              همی نالم که معشوق در برم نیست

                                                      مجال دیدنش در باورم نیست

با حضورت همه کیهان نه نیاز باران است مرا

                     با خدا بگو

با چشمان تو شب ستاره باران است مرا

با آسمان بگو

با قرص رویت شب ستاره باران است مرا

با آسمان بگو

با اشک ناب تو صحرا شور باران است مرا

با آب دریاها بگو

با تاب گیسویت صحرا موج باران است مرا

با آب دریاها بگو

با تولد دوباره تو خزان شکوفه باران است مرا

با سبزه ها بگو

با ناز خنده ات خزان قه قهه باران است مرا

با سبزه ها بگو

با گرمای دست تو دنیا گدازه باران است مرا

با آتش بگو

با حرم نفست دنیا دوده باران است مرا

باآتش بگو

با هر عبور تو هستی خروش باران است مرا

با باد بگو

با عطر  یادت هستی مشک باران است مرا

با باد بگو

با مهر سخن تو صبح دم عشق باران است مرا

با خورشید بگو

با هر طلوعت صبح دم سپیده باران است مرا

با خورشید بگو

با پیچش ابروی تو بهترین عرضها ویرانه باران است مرا

با خاک بگو

با حکم قدمت بهترین عرضها رعشه باران است مرا

با خاک بگو

با وجود تو همه کیهان نعم باران است مرا

با خدا بگو

با حضورت همه کیهان نه نیاز باران است مرا

با خدا بگو

تا الان آخرین جاودانم بوده

امروز صبح تو مدرسه سر کلاس هندسه جاودان شد

و

 به وسعت عاشقانه هامان

 فریاد میزنم

دوستت دارم

و

فریادم را مکتوب می کنم

تا..... تا

جاودان بماند عاشقانه ام

جاودان

عاشقانه ای جاودان

ღ.•**• عاشقانه ی من وتو •**• ღ